2017

Tring, Piep, Tudeludu…bij elk geluidje uit T. zijn telefoon draai ik mijn hoofd naar hem en kijk hem met grote ogen aan. “En, en, en..is het begonnen?” Schuddend met zijn hoofd, dus gaan we weer door met het campingleven. De kids vermaken zich prima al zit het weer soms wat tegen. Na 6 dagen met grote ogen naar hem te kijken gaf ik het op toen de telefoon ging tijdens het avondeten van zondag. “Heej broeder” hoor ik hem zeggen, maar “broeder” had al 3x eerder een testbelletje gepleegd om te kijken of meneer wel op zou nemen. Ik eet verder terwijl ik de woorden “echt, oh oke, dus het is begonnen?” hoor. Groter konden mijn ogen niet aangezien door de schrik ook mijn vlees in mijn verkeerde keelgat schoot…. Oh we moeten gaan, tas pakken, omkleden, mijn eten is nog niet op, en de kids en mijn moeder dan, straks zijn we te laat, tis nog meer dan een uur rijden naar Den Haag! Alsof ik zelf ga bevallen, ren ik als een kip zonder kop door de voortent.

Eenmaal in de auto zit ik daar met gemengde gevoelens…gedachten en emoties vliegen door mijn hoofd. Als het maar goed gaat met Sam en de kleine. Hoop voor haar dat het voorspoedig verloopt en Steve…zoooooo benieuwd hoe hij dit ervaart en hoe het vaderschap invloed heeft op hem. Wij worden oom en tante! Hoe zijn we eigenlijk als oom en tante…die rol kennen we officieel nog niet.

Het is even over half 9 in de avond als we Den Haag binnen rijden. Bronovo ziekenhuis….brings back memories. Steve appt nog: “Sam is oke en ligt net aan het infuus, het wordt waarschijnlijk pas vannacht of morgenochtend dus doe maar rustig aan.” “Oke wij staan op de parkeerplaats.” Steve komt naar beneden en en we worden bijgepraat. -Toen de vliezen braken was duidelijk dat de baby gepoept had in het vruchtwater dus werd besloten om haar aan de weeën opwekkers te leggen om de bevalling wat te bevorderen.- We gaan mee naar boven, 5e verdieping. Wat leuk om hier te zijn zonder zelf weeën te hebben. We mogen even bij Sjek. Ze ziet er goed uit. Banden op haar buik en infuus in haar arm. Ze heeft een rode kleur op haar gezicht. Ze had lekker bij Habana in de zon gezeten ’s middags. De pomp staat op 3 en ze ervaart wat lichte kramp. We blijven niet te lang, maar wel fijn haar even gezien te hebben. We gaan lekker in de wachtkamer zitten. Ze had om 9 uur 2 cm ontsluiting dus het zal vannacht wel ergens doorzetten hadden we bedacht. T. besluit dat we filet american voor haar gaan halen op Centraal voor na de bevalling….ooh toevallig…kan hij gelijk een Starbucks meenemen…mmm. Eenmaal terug in de wachtkamer horen we van Steve dat de weeën wel heftiger worden. Ik ga nog even naar haar toe met Oma J. Sam houdt zich groot maar de weeën worden sterker. De pomp staat nu op 8 en de zuster komt langs om hem te verhogen naar 9. De Gyn komt zo langs om te kijken hoe ver het is met de ontsluiting. Wij nemen afscheid en we verlaten de kamer. Bij het weglopen zie ik aan haar gezicht dat ze zich groot houd, maar ik heb gevoeld wat zij voelt en ik weet dat het geen pretje is. “Je kan het meis!” wilde ik nog zeggen, maar het bleef bij een gedachte.

Iets voor 12 uur ’s nachts komt Steven vertellen dat het van 2 naar 3 cm is gegaan en dat er een bedje voor hem bij Sam wordt gezet. Ze hebben de rust nu nodig. Heeeeel logisch. Wij besluiten allemaal naar huis te gaan en als er verandering in komt terug te komen.

Als we in de auto stappen en wegrijden halen we herinneringen op aan 9 en 5 jaar geleden. Kleine Levi en kleine Kai. Onze nu al grote boys, 120 km bij ons vandaan.  We rijden onze straat in en ik bedenk me ineens dat we niks hebben thuis. Geen dekbed, geen koffie apparaat…ach misschien mogen we zo weer terug. Thuis springt T. onder de douche waar hij moppert…oke oke…scheldt! op de zwakke straal in vergelijking met de campingdouche. Ik haal ondertussen de dekbedden van de boys hun bedden en leg ze op ons bed. Het is half 2 als we liggen en mijn ogen vallen dicht. Niet lang want T. zijn telefoon maakt de raarste geluiden. (Wist niet eens dat er geluid op dat ding zat.) Bij elk belletje of pingeltje reageren mijn hersenen; “Ja!! het komt nu echt!” Om 2 uur stuur stuurt Steve dat Sam een ruggenprik krijgt, want de weeën zijn niet meer op te vangen en dat ze hun rust gaan pakken. Hij belt wel als het zover is. Na een halve nacht mijn hersens in de maling te hebben genomen hoor ik nu echt een duidelijke beltoon. Half 7 en J. belt, de ontsluiting is nog maar 4 cm en Sam staat als eerste op de lijst voor een keizersnede. 7.45 uur gaat ze naar de OK. Mijn hart breekt een beetje voor haar. Dat is nooit echt het plan als je denkt aan je bevalling. Ik heb het niet mee hoeven maken, maar ik kan me voorstellen dat ze daarvan in paniek kan zijn.

Zonder koffie en met meer slaap in ons ogen dan we gehad hebben vannacht stappen we in de auto. Iets over half 9 stappen we uit en lopen rustig naar de lift. De ingreep kan een uur duren of langer maar toch voel ik onrust. Ik wil er gewoon zijn.. boven als ze klaar zijn. Het is misschien ook eigenbelang, maar ik word tante van een wondertje en ik wil dat moment meemaken nu het mogelijk is, maar meer wil ik er zijn om te steunen al is het alleen maar mentaal.

Steve appt om 9.00 uur. “Ze is geboren, alles is goed. Tot zo!”  Pffff opluchting in de kamer. Opa en oma’s en T. en ik….een soort spanning heeft de kamer verlaten. Ik voel me heel klein ineens, maar vooral dankbaar dat ik hier mag zijn. Mijn moeder die voor ons met alles klaar staat, 2 gezonde kids en familie waar je veel mee kan delen. Helaas kan niet iedereen dat zeggen en ik besef me dat nu heel erg.. in dit kamertje terwijl we wachten op de kersverse papa en mama en hun wondertje.

Rond half 10 horen we mensen praten op de gang en we zien 2 verpleegkundige een bed naar binnen rijden. In dat bed een vermoeide kersverse mama. Haar gezichtsuitdrukking laat zien dat heftige weeën, een nacht zonder slaap en als toetje een keizersnede haar fysiek geen goed hebben gedaan. Haar ogen geven een ander beeld. De emotie, trots en liefde stralen uit haar ogen. Achter dat bed loopt een stralende papa. Met een lach van oor tot oor duwt hij de couveuse met daarin hun dochter. Hun eigen gemaakte, kleine, roze, gezonde, perfecte dochter.

Wij verlaten de kamer zodat de verpleegster alles in orde kan maken…bij het naar buiten lopen zie ik een glimp van ons kleine nichtje. Haar oogjes open. Wat een trots. Een gevoel overspoeld me. Mijn emoties zitten hoog. Alles bij elkaar wordt het mij wat teveel. Ik besef dat het nu niet gaat om mij en slik mijn tranen weg. We bekijken alles van een afstandje en wat is het mooi om te zien dat Steve alles onder controle heeft. Hij kleed zijn dochter aan en houd haar vast alsof het nooit anders is geweest. Mijn ogen dwalen af naar Sam en ik zie haar kijken naar alles (voor zover ze wat kan zien). Wat heeft ze het goed gedaan! Een gevoel van trots en rust bekruipt me als ik naar haar kijk. Knappe mama en stoere papa, met een wolk van een dochter! Als kers op de taart mogen we ons nichtje vasthouden! Perfecte afsluiting en dankbaar dat we dit hele proces zo mee mochten en konden maken. Nu laten we dit mooie gezin met rust en kunnen ze gaan wennen aan hun nieuwe leven met z’n drietjes.

Het is rond half 12 als we Den Haag weer uit rijden. Nu ik hier ben wil ik eigenlijk niet meer terug… Mijn hoofd voelt alsof het vol watten zit en zelfs bij elk liedje wat op de radio voorbij komt kan ik huilen. Terug naar de camping, naar onze boys, mijn mama en mijn grote/kleine nicht. Ik besef me ineens weer heel goed wat ik heb en waar ik dankbaar voor mag zijn: Een wondertje in de vorm van een mooi nichtje. Familie die elkaar steunt en mijn eigen mooie gezin.

“Leven is toch echt rijkdom.”