2018

Een kindje mogen krijgen is een wonder, maar het grootste wonder is de mama die er altijd is. De moeder die je troost en je beschermt zo goed als dat ze kan.

De mama die gebroken nachten heeft overleefd en net als je even dacht: Is dit het nou? Is dit wat het moederschap in houd, brak de volgende fase weer aan en kon je weer even ademhalen. De gebroken nachten maakte plaats voor een vaster ritme en er volgde een nieuwe uitdaging. Je kleine wonder was niet meer zo klein en kroop het hele huis door, pakte alles van de grond en trok zich op tot staan. Ook daar was je bij, daar liep je achteraan en daar stak je al je energie in. Elke dag opnieuw. Dan is het vervolgens geweldig als je kleine wonder begint te brabbelen, en wat was je trots. Totdat het brabbelen en nazeggen van die leuke woordjes veranderd in “waaaaaarom?????”, “waar ga je heeeeeen???”, “NEE!!!!” en het enige woord wat je ooit zo leuk vond: “MAMA” het enige is wat je wondertje nog 10 x per half uur kan zeggen, (terwijl papa ook in de kamer zit.)
Dan mag je kleintje eindelijk naar school. Wat een dubbel gevoel moet dat voor je zijn. Je kleintje wordt zelfstandiger en wijzer en leert de wereld om zich heen steeds meer te begrijpen. Dit is iets wat je ziet als een mijlpaal, maar ook leert je wonder meer los te komen van jou. Iets wat je als fijn ervaart, maar het voelt ook een beetje alsof er weer een hoofdstuk is afgesloten.

En daar sta je dan…elke dag op het schoolplein, tussen alle andere “luizenmoeders”. Vol trots als je kindje(s) weer iets moois hebben getekend wat je herkent als slak, maar het blijkt een gestippeld neushoornvarken te zijn (oeps). Trouw kom je kijken naar alle geweldige optredens en help je waar je kan als de klas een goede poetsbeurt nodig heeft. Elke ochtend met nog slaap in je ogen gevulde broodtrommels, drinkbekers en fruit in de rugzak doet, om de gym en zwemtassen maar niet te vergeten.
Vriendjes en vriendinnetjes over de vloer krijgt, waarvan je soms niet een wist dat je kind daar bevriend mee was. Ruzies oplost als je kind huilend thuis komt, omdat het buurkindje had gezegd dat het springtouw lelijk was wat je wonder net nieuw had gekregen. Dan moet je kind ook nog op kamp en naar sport. Alles geregeld, tas in orde, alles mee? Nee? Dan regel je snel wat en je -dan al wat grotere wonder- heeft niet eens door dat er iets ontbrak. Elke dag schone kleding in de kast en elke avond een goede maaltijd op tafel ondanks het gezeur: “Gadver, dat lust ik niet” of “alweer bloemkool?”

Elke hobbel, elk obstakel en elk voorval -hoe verdrietig ook- regelt het wonder dat Mama heet. Alles vanuit haar gevoel, alles vanuit de gedachte dat ze het beste doet voor jou, “haar kind”. Maar niemand ziet haar verdriet, niemand ziet haar tranen als haar wondertje(s) op bed liggen. Want elke mama twijfelt, elke mama breekt wel eens en elke mama heeft verdriet, maar dat maakt haar (in mijn ogen) een echte mama!

Dan breekt de fase aan waar misschien elke moeder van hoopt dat deze haar kind overslaat: De pubertijd! Wat een respect heb ik voor alle moeders die deze tijd hebben doorstaan. Als eerste komen de wisselingen in de stemming, de blikken die konden doden, de “Jaaahaaa!!!” antwoorden en de fase dat je kind alleen maar denkt aan eigenbelang. Vervolgens komt je kind thuis met de verkering. Al vind je het niks, niet laten blijken. Respect voor die mama’s! Vervolgens toch aangeven dat je het niet zo ziet zitten met als gevolg een huis vol ruzie en uiteindelijk als het dan toch “uit” is komt de -#nooittoegevendatjemoedergelijkhad- fase. Liegen schijnen sommige pubers ook soms te doen en moeders komen daar op een of andere manier toch altijd achter.

Open dagen aflopen voor de nieuwe school van je puberende zelfverzekerde kind, die dan ineens als brugpieper met een overvolle rugzak (waar de door jouw gekafte boeken inzitten) het huis op de fiets verlaat om vervolgens thuis te komen en te hebben ontdekt dat hij of zij ineens de jongste is op een school die elk uur een andere leerkracht voor de klas heeft staan.
Je urenlang in discussie gaat over de stelling van Pythagoras en je eindeloos kennis overhoort als er weer een toets aankomt. Je ook nog eens tussendoor probeert aan te leren dat de was in de wasmand moet en niet onder het bed. En dat vaat in de vaatwasser moet en niet in een slaapkamer hoort te functioneren als kwekerij voor nog niet uitgevonden penicilline.

Om over tijden van thuis te moeten zijn maar niet te spreken. “Niet op een scooter stappen als je 15 bent!” “Neeheee mam!” vervolgens wel doen en de politie op de stoep hebben staan omdat je kind aangereden is. Consequent zijn en blijven als moeder is iets wat veel moeders goed kunnen (vooral de mijne -als je 6 maanden echt niet naar buiten mocht- als gevolg hiervan) Stappen, soms wat foute vrienden, verkering en kledingkeuze zijn dan ook onderwerpen die je als moeder probeert aan te vechten, maar dan toch maar beseft dat ze het zelf moeten leren.
Uiteindelijk laat je ze los (voor zover je dit kan) en moeten -deze ooit zo kleine- wondertjes het zelf zien te redden in deze grote wereld. Zo goed als je kon heb je ze voorbereid op het leven, en dit doe je vanuit je hart, op de manier die jou op dat moment het beste lijkt. Tuurlijk maak je wel eens fouten, maar fouten horen bij het leven. Je bent gelukkig ook nog een mens. Al komt dit voor je gevoel vaak wel op de laatste plaats.

Het grootste wonder is echt de Mama, Moeder, Mam, Ma. Welke naam je haar ook geeft Wonder moet er eigenlijk standaard voor komen te staan.
Een ode aan alle moeders die ik ken, en ook die ik niet ken. Want in hun toch al zo drukke bestaan regelen ze: werk, huishouden, administratie en opvoeding. Die ook nog eens bestaat uit het aanleren van beleefd zijn, algemene kennis, seksuele voorlichting, financiën, sociale contacten, anderen respecteren en het voorbereiden op zelfstandigheid. Bedankt en respect voor alle mama’s. Jullie zijn wonderen!

Dan de ode aan mijn moeder:
Iedere moeder heeft zo haar eigen manier van opvoeden en zo ook de mijne. Maar nu ik ouder ben besef ik pas dat het waar is wat mijn moeder vroeger tegen mij zei: “Ik doe of zeg bepaalde dingen niet om je te pesten of om dwars te zitten, ik doe het om je te helpen, al besef je dit nu nog niet.”

Mam….Ik besef het nu en ik ben je dankbaar! Een ode ook aan jou, want ik weet hoe gewenst wij waren en ik weet hoe moeilijk jouw weg is geweest. Vader en moeder in 1, al had je dit liever allemaal veel langer met papa willen delen. Maar je hebt mijn respect, mijn liefde en mijn onvoorwaardelijke steun. Ik zie jou! Ik zie de offers die je hebt gemaakt en ik zie je pijn en steeds vaker je tranen, daar waar ik ze vroeger niet zag. Maar ik zie ook je liefde en je kracht. Jij bent mijn voorbeeld en mijn rots. Dank je wel voor de keuzes die je hebt gemaakt. Jij hebt mij gevormd en ik heb van jou geleerd.
En dit zal ik altijd blijven doen.

Jij bent mijn WonderMama.