2018

Toch handig hoe veel je, in je persoonlijke leven, nog meepakt van zo’n margedag  (alweer een tijdje terug) over feedback.
Er stond die dag een vriendelijke zelf-gediagnosticeerde ADHD-ER voor ons die vertelde over het puntje van de ijsberg en vooroordelen die je maakt naar aanleiding van dat stukje wat je kan zien aan een mens. Iets wat menselijk is en wat haast iedereen doet, en dus ook ik helaas, merk ik vaak. Over dit onderwerp heb ik het met T. (op Bali) gek genoeg ook over gehad. Sinds die tijd probeer ik daar zelf wel extra op te letten.

Ook moesten wij deze margedag een oefening doen die te maken had met
een “blinde vlek”. Iets dat iedereen bezit.
Kort gezegd houdt dit in: Van jezelf niet weten dat je een eigenschap of kwaliteit wel of juist niet bezit. Het beeld dat je van jezelf hebt hoeft niet overeen te komen met het beeld dat je omgeving van jou heeft. En dat heeft me nog meer doen nadenken.

Ik heb het me altijd heeeeel erg aangetrokken wat iedereen van mij dacht of vond.
Vroeger vond ik het belangrijk wat de hele wereld van mij dacht, nu alleen nog (maar) mijn directe omgeving. Toch iets wat voor veel mensen wel herkenbaar is.

Ik besef na die margedag…en achteraf gezien voelde het al langer zo…dat ik mezelf misschien wel heel anders zie dan anderen en dat ik misschien ook wel de waardering zoek in eigenschappen waarvan ik denk dat ik ze bezit. Maar dat die eigenschappen dus niet zo overkomen op mensen in mijn directe omgeving.

Vooral thuis zoek ik waardering bij T.  Maar ook op mijn werk.
Ik wil graag goed doen en goed zijn, al gaat dat ten koste van mezelf.
En hoe hard ik ook mijn best doe, ik heb het gevoel dat ik te hard op zoek ben naar een reactie. Het liefst een positieve, want kom op….Dat wil iedereen. Toch?!

Maar waarom is dat voor mij zooooo belangrijk? Heb ik een laag gevoel van eigenwaarde? Misschien wel, maar misschien ook niet. Ik denk juist
(en dit vind ik zelf mijn positieve eigenschappen) dat ik vaak vrolijk, lief, gezellig, gevoelig, creatief, behulpzaam ben, soms best slim kan zijn altijd voor iedereen klaar probeer te staan, maar misschien is dat juist niet zo.
En heb ik dus een te groot gevoel voor eigenwaarde?!?!
Kan een blinde vlek zijn, you never know!

Nu kunnen we het natuurlijk over mijn slechte eigenschappen gaan hebben en
dat zijn er best wat, maar geloof me daar heb ik geen blinde geleide hond voor nodig. 

Ik geloof dat als je goed doet, goed ontmoet. En echt, ik heb het goed! Begrijp me niet verkeerd. Ik ben niet materialistisch. Ik wil geen spullen en weet ook nooit wat ik voor mijn verjaardag wil. Kleding en schoenen staan niet op mijn kerst-lijstje, die koop ik liever voor mijn Kids. Ik ben gezond, mijn kids en T. ook.
Ik krijg genoeg kansen en wij hebben een liefdevolle familie en vriendenkring.

Maar soms zijn er van die momenten waarop je hoopt dat iemand tegen je zegt: ik ben blij met je! En wat je allemaal doet, dat ZIE ik!  En ook dat staat hier nu zo alsof nooit iemand de tegen me zegt. Want er zijn het afgelopen jaar veel mensen die dat WEL hebben laten merken. Zoals mijn directie en mijn moeder, vriendinnen en collega’s, maar soms verwacht ik het van de mensen die niet goed zijn met woorden en gevoelens.
Mensen die veel voor mij betekenen en die ik  vooral heb gesteund in tijden dat ze het moeilijk hadden. (in mijn ogen dan tenminste)

Het is jammer dat ik die waardering zo hard nodig heb. Maar menselijk is het misschien wel een beetje. Als ik zie hoe vol mijn dagen gepland zijn en ik soms dan hoor:
“maandag en woensdag ben je lekker vrij.”  …….VRIJ?!!!!
Ja mijn beide Kids zitten op school, ja ik krijg die dagen niet betaald, maar het huis, de was, de boodschappen en administratie wordt niet door kabouters gedaan.
En als ik dan heel soms eens denk ….”VRIJ is VRIJ”…..dan is het in mijn hoofd onrustig. Want als ik niks doe dan blijft het allemaal liggen. En dan voel ik me een ontaarde moeder en partner.

Nu ik dit zo opschrijf besef ik ook dat je soms dingen gewoon simpelweg los moet laten. Loslaten kan ik met heel veel abstracte dingen, maar met iets waar mijn gevoel in ligt….tja daar ben ik niet zo zeker van. Dat belemmerd me en dat stoort me. Ja, ja ik weet het: er zijn belangrijkere zaken op de wereld. Maar van me afschrijven helpt met reflecteren.

Laat ik duidelijk zijn….dit is dus een soort van reflectieverslag en geen vraag om feedback of om een -wel of niet- gemeende vorm van waardering. Ik merk aan de lieve reacties op mijn blog dat heel veel mensen mijn verhaaltjes lezen en dat doet mij heel veel, op een positieve manier. Maar dat is niet waar ik op uit ben met dit stukje filosofische stukje zelf-verkenning.
Nu ben ik nog niet zo oud, maar leer veel door de jaren heen en ik spreek uit ervaring dat, als iemand je iets verteld wat je met je hoofd wel weet, je gevoel daar pas in mee gaat als het hart daar aan toe is.

Conclusie: filosofisch gebrabbel!

 “Trying to remind you that you’re not the only one, That no-one is an island when all is said and done”
Kenny Loggins