2019

“I feel like no-one ever told the truth to me,
about growing up and what a struggle it would be”

Brian May zingt zijn longen uit zijn lijf op volumestandje 40 in de auto.
Ik heb het altijd een mooi nummer gevonden, maar op de een of andere manier pakt die ene zin in het liedje elke keer opnieuw mijn traanbuizen vast en knijpt ze helemaal leeg.

En ineens besefte ik me dat het misschien helemaal wel niet zo goed met me gaat als ik mezelf en mijn omgeving steeds vertel. Natuurlijk heeft iedereen zijn momenten dat het leven even niet gaat zoals je dat in je hoofd had als klein meisje (of jongetje).
Maar ik ben nu meer dan een jaar bezig om mezelf opnieuw uit te vinden en er vooral achter te komen waarom het niet een momentopname is dat mijn leven even niet gaat zoals ik wil.

In die ene zin -die hij zingt- zit voor mij:
boosheid, onmacht, woede, verdriet en alles in het leven wat ik niet begrijp.

Ik ben van nature al vreemd aangelegd en wilde vroeger al rare vragen beantwoord hebben. “Waarom heet een vork een vork en geen stekelprikker? Wat zat er in dat kistje waarover ze zongen ze in dat liedje wat oma altijd aan had staan?”
Nu wil ik gewoon weten waarom ik me voel zoals ik me voel, en waarom ik dacht dat het wel ging en nu dus denk dat het toch niet zo goed gaat als ik dacht.

Ik kijk naar mijn mooie kinderen en ik vraag me af waarom ik niet gewoon hun mama kan zijn. Waarom kan ik niet de volwassen vrouw zijn die iedereen van mij verwacht te zijn.  Waarom kan ik niet gewoon ophouden met deze onzin en niet het gevoel hebben dat de hele wereld op mijn schouders ligt. Waarom heeft niemand mij verteld dat het volwassen zijn soms helemaal niet leuk is en waarom, waarom, waarom?

De mooiste kinderen van de wereld, 20 jaar samen met mijn eerste echte grote liefde, een moeder die er altijd voor mij en mijn gezin is, een familie met een bloedband waar ik graag bij ben en een familie zonder bloedband waar ik net zoveel van hou als de familie waar ik in geboren ben.

Werk, waar ik na bijna 18 jaar nog steeds werk en sinds 2,5 jaar ook echt het idee heb dat ik mijn plekje volledig heb gevonden. Zo erg...dat ik liever daar was dan thuis.

De schone was naast het bed stapelt zich (weer) op, opstaan want de kids moeten naar school, broodtrommels maken, aankleden, haren in de gel, gaan met die banaan. Elke dag dat ik ze haal zou een moment moeten zijn waar ik naar uitkijk, maar het tegendeel is waar. Elke dag is er een discussie die eindigt met een boos kind.
Boodschappen doen, wat gaan we eten? Elke dag dezelfde dag, elke week dezelfde week, elke maand dezelfde maand. De wekker gaat, de kids naar school of ik naar werk, kids uit school, ruzie met kind, eten koken, niemand wil eten wat ik wil eten,  het is nooit goed, waar doe ik het voor. Niemand doet het voor mij!

Nu ik dit terug lees lijkt het alsof er een klein kind in mij is gekropen en zeurt over de kleur van haar nieuwe balletjurk.

Misschien is dat het, misschien wil ik gewoon dat kind zijn.
Ik wil niet meer volwassen zijn, dat is wat ik voel als ik die ene zin over de boxen hoor schallen.

Waarom voelt dit allemaal zo alsof ik er dankbaar voor MOET zijn en waarom voel ik me leeg, moe, klaar, op.

Waarom is 'mijn rijkdom' ineens niet mee genoeg?