2020

Oké oké!!! Quarantaine tv is bij mij op het moment de zender TLC. Jaaaa ik weet het!

Verschrikkelijke emo programma's, trouwjurk dilema's, hilarische fashion mannen die op mannen vallen (love Fred van Leer). Knap een huis op of laat het opknappen, de mooiste en grootste taarten die ik als klein meisje zelf al wilde ontwerpen. En trouw met je "grote liefde" -die je kent via Insta en aan de andere kant van de wereld woont-, want dat lukt best binnen 90 dagen in Amerika. Zo niet, vlieg je terug naar Rusland. (Wat bezielt mensen om binnen 90 dagen te besluiten of ze met elkaar willen trouwen ,terwijl je elkaar nog nooit gezien hebt IRL!)

Van cultuurschok tot aan een geromantiseerde vakantieliefde die dan vervolgens als een bubbel uit elkaar spat omdat het echte leven met werk, rekeningen en (niet jouw) kinderen toch niet zo romantisch is als in het prachtig mooie Maleisië. Hou op met me hoor!!

Hier staat de tv dus vrij vaak op TLC zoals je kan lezen. Zelfs Levi vind het leuk worden. Dr Pimple Popper vind hij "satisfying", zoals hij dat zelf noemt.
(Al is dat mijn minst favo programma, ieuwww!)
Hij kent inmiddels de namen van de fixxer-upper mensen.
En Randy van Say yes to the dress is zijn favoriet. Ook Fed van Leer is populair.
Levi roept nog net geen "vriendinnnnn!" tegen me.
(OMG misschien toch de tv wat vaker uit laten.)

Ik vraag me wel eens af wat me zo trekt aan die zender en die emotionele, feel good, feel bad series. Misschien is het de situatie waar ik in zit, misschien gewoon de focus op hersenloze tv zonder IQ zodat ik niet hoef te bevatten wat er momenteel allemaal speelt.

Misschien omdat ik zie dat het altijd erger kan???
(Al twijfel ik toch een beetje)

Mijn leven is denk ik, hoop ik...zo slecht nog niet. Ikweeg geen 250 kilo en ik heb geen dr Pimple Popper (meer) nodig, geen baby's meer hoef te baren, ik niet mijn familie achter hoef te laten om bij de liefde van mijn leven te willen zijn en mijn kinderen gezond zijn en een dak boven hun hoofd hebben.

Maar ook wel omdat ik op het moment -van binnen- zelf ook zo'n emo serie ben.

Ik kan mijn ogen eruit huilen als 2 stevige dames met hun eigen bruidsboetiek mee staan te janken met een bruid, die geen maatje 36 heeft en ook nooit zal krijgen maar zich de mooiste vrouw ter wereld voelt in een van hun grote maten jurken.

Ook helpt dat stomme hersenloze kanaal me te beseffen wat ik belangrijk vind en wat ik mis in mijn leven.  (Jaja, je leert nog eens wat van quarantaine tv.)

Op dit moment mis ik iedereen!!! Ook mensen waar ik normaal misschien niet vaak kwam, maar realiseer me dat die mensen juist net zo waardevol zijn voor mij. Ook zou er alles voor geven om bij mijn moeder op de koffie te kunnen. Al woont ze aan de overkant en spreek ik haar elke dag, mis ik haar verschrikkelijk. En dat ze haar kleinkinderen niet kan knuffelen doet me pijn. In plaats daarvan zijn het nu facetime gesprekjes over hoe het schoolwerk gaat en dat ze haar allebei voorlezen uit Dolfje weerwolfje.

Oh en dan nog iets wat er gebeurd dankzij TLC!!!

Ik dacht dat ik dat nooit meer zou willen: Trouwen! Maar misschien komt het door teveel quarantaine-tijd en teveel vrouwen die -met hun vaders en vriendinnen- een trouwjurk uitzoeken op tv met Randy en Fred, dat ik besef dat ik dat misschien stiekem toch wel had gewild. (Maar dat is altijd achteraf gelul, zeker nu.)

Ik mis mijn vader en al helemaal als ik dat soort shows kijk. Ik zou graag willen weten wat hij vind van de persoon die ik nu ben geworden. Hoe hij met zijn kleinkinderen zou spelen. Hoe Kai en Levi hem zouden vinden en niet hoeven te vragen of die man op de foto hun opa was.
Ik mis zijn grapjes en zijn muziek en zijn liedjes over toverheksjes. Zijn paarse ogen en het op zijn voeten staan als we gingen dansen. Zijn zelfverzonnen verhaaltjes over een konijn dat Rappelflap heet, zijn mooie grijze haar en hoe hij in zijn eigen stoel met zijn bord op schoot genoot van mijn moeders bietjes. Dat we samen zongen " ik verscheurde je foto" en "samen zijn". Dat we op de grote ronde keien speelde in het bokkenfort park en dat hij me optilde om het lampje aan te doen bovenop de eiken kast.

Op het moment dat hij er niet meer was, verdween mijn gevoel om ooit te willen trouwen, maar ik wilde wel dat wat mijn ouders hadden.
Echte liefde, door niemand en niets je laten weerhouden om bij elkaar te zijn.
De naam van je man aan nemen en dezelfde achternaam naam als je partner en je kinderen hebben maakt het toch wel speciaal. 
Misschien is het meer het gevoel van erbij willen horen, symbolisch deel uitmaken van.....(???)  Iets wat we allemaal wel willen voelen in deze tijd misschien.

Helaas loopt het leven niet zoals je als klein mensje verwacht.
Je dromen stel je bij, je toekomst pas je aan en je accepteert dat wat het leven je geeft.

Net als nu. We accepteren elkaar en elkaars keus om op afstand te blijven. We nemen de dag zoals hij komt. We werken thuis, geven onze eigen kinderen les en kijken naar vage televisie zenders. We kunnen niet verder kijken dan de persconferentie van dinsdag en ondertussen mogen we genieten van alle dingen waar we wel deel vanuit maken! Het contact met mensen op een nieuwe manier ontdekken, technologie die daaraan mee helpt. Onze kinderen die ondanks behoefte aan structuur en regelmaat, accepteren hoe het leven er nu uitziet. En toch zo goed als het lukt zich aanpassen aan deze hele situatie.

Initiatieven voor voedselbanken, daklozen en ons respect voor de ouderen, die we uit liefde juist moeten loslaten, nu we niet meer bij ze op visite mogen. ,

Ik ben trots op ons. Trots op mijn familie en vriendinnen. Trots op mezelf! Dat we ondanks deze rare en onwerkelijke situatie er toch het beste uithalen en niemand ooit had gedacht te kunnen wat nu "het nieuwe normaal" wordt genoemd.

Wow wat quarantaine tv al niet bij je los kan maken!

#StaySafe