2016

Met dagelijks nog zoveel flashbacks naar Bali, is het huiselijke gezins-ritme weer opgepakt. Met alles wat daarbij hoort.

Sinterklaas, huishouden, surprises maken, koken, kindjes opvoeden, werken, sociaal leven onderhouden en alle gevoelens die daar dagelijks…nee, om het uur, bij veranderen, van gelukkig, naar onmacht, naar blijheid, frustratie, vrolijkheid, onzekerheid, irritatie, verliefdheid, boosheid en onrust. Dit in een “loop” tot de vermoeidheid toeslaat en mijn ogen dichtvallen. En als ik wakker word begint het weer van voor af aan. Ik hou van het leven, van mijn familie en vrienden en zelfs van mijn werk (nu), maar soms is het allemaal best veel.

Na 3 weken thuis te zijn, mijn vriendinnen deze week pas voor het eerst weer geknuffeld. “Tranen gelachen en onnozel gedaan”, wat heb ik ze gemist. Al onze emoties en ervaringen gedeeld “en ten slotte tevreden…. het licht uitgedaan.”

Ook mijn “plotter” van de kast gehaald. Aangeschaft in september, maar nog niet de tijd gevonden om er iets mee te doen. Er moest een spaarpotje komen voor de borrel op school. Dus een “borrelpot” beplakt. Het zal me benieuwen wanneer ik mezelf weer tijd gun om iets te maken.

Mijn hoofd nog vol met alles wat ik nog wil doen, maken en veranderen, merk ik dat ik ook bezig ben met andere zaken. De dagelijkse zorgen om je Kids en alles wat daarbij komt kijken, rapporten, gesprekken en labels (waar ik totaal niet van hou), maar soms heb je als ouder een gevoel en ga je lezen en op onderzoek uit en dan kom je na veel herkenbare teksten erachter dat de maatschappij/de medische wetenschap daar een naampje aan gekoppeld heeft. En wat ik daarvan vind weet ik nog niet, want ik ben geen hokjes denker/label plakker…. Maar dit verhaal wordt vast nog vervolgd.

En….dan maak ik me ook nog eens druk om familie waar je soms los van komt terwijl je dat helemaal niet wil. En tja wat doe je daar aan zonder je eigen gevoel opzij te zetten, want dat heb ik ook al te vaak gedaan in het verleden en dat is iets wat ik niet meer wil.

Ik merk dat als je ouder(s) word, (zowel in leeftijd of in de zin als papa en mama) je in veel dingen sterker wordt en ook dingen herkend van jezelf als kind en hoe je ouders tegen je praten. En wat hoor ik vaak mijn moeder praten als ik mijn mond open doe. “ik heb ogen in mijn achterhoofd”, “ik zeg het je niet om je te plagen” en “ik zie aan je gezicht dat je liegt” wow….. ik besef me ineens dat mijn moeder het ECHT kon zien aan mijn gezicht als ik vroeger de waarheid een beetje verdraaide, naar mijn eigen waarheid.

Ik ben geen perfecte moeder en ik zal dat ook nooit worden, ik kan alleen proberen het beste te zijn wat zij van mij nodig hebben. Maar nu mijn Kids ouder worden groeien ook de uitdagingen op opvoedgebied. Wat een respect heb ik voor mijn moeder, die ons alles heeft gegeven met weinig financiële middelen en alles vrijwel alleen heeft gedaan vanaf het moment dat mijn zusje werd geboren. Mijn vader is mijn held (nog steeds word ik door zijn lichtje geleid), maar mijn moeder is mijn voorbeeld, mijn rots en mijn veilige haven. En samen met Shaun kan ik altijd bij haar terecht. Maar echt mensen, vrienden, collega’s, familie: ik vind opvoeden toch best een onderschat dingetje. Want naast opvoeding en papa en mama zijn is er nog een heel leven, en dat leven inclusief vrienden, familie en werk heb je nodig om het beste uit jezelf te kunnen halen.

En de kleinste dingen in het leven laten je dat realiseren. Zoals een videoband…Ja echt een videoband, (compleet met strepen en ruis)… terugkijken van de wintersport 23 jaar geleden. Mijn moeder loopt langs in beeld en ik zie mezelf nu! Alleen dat haar!?!? OMG! (Sorry mam) Ik zie mijn zusje van 4 als een zeester van de berg afglijden als een malle en ik hoor Kai zijn stem en intonatie terwijl ZIJ roept op de tape: “Ja maar dat vind ik eng!” Als ik dan mezelf ook nog eens van de berg af zie glijden als 12 jarige windvanger  (lees: met armen wijd en skistokken naar voren, en x benen waar je U tegen zegt) dan ben ik tevreden met mijn leven. Blij met mijn opvoeding en gelukkig met de kansen die ik heb gekregen in mijn jeugd. Met de hele familie op wintersport 23 jaar terug en als het allemaal een beetje mee zit gaan we dit in Januari 2017 nog een keer meemaken.
Alleen nu met nieuwe uitbreidingen en helaas ook wat mensen die op de band wel staan, maar er nu helaas niet meer bij zijn.

De kringloop van het leven, Hakuna Matata.

Weer een greep van wartaal en gedachten uit mijn dagelijks bestaan.
Maar ik kan met trots zeggen met alles wat erbij hoort: Ik leef!