2017

Er zijn gezinnen, vrienden, -of zelfs hele families- die naar de buitenwereld toe lijken op een eenheid, maar het eigenlijk niet zijn. Waarom?! Vraag je je af.
Misschien omdat de maatschappij dat van je verwacht of omdat het sterk overkomt. Misschien is het gewoon egoïsme, schaamte of angst om raar aangekeken te worden als je verteld dat het eigenlijk niet allemaal rozenkleur en maneschijn is.

Ieder mens maakt zich er wel eens schuldig aan, met gewoon de alledaagse dingen: “Hoe is het?” “Ja goed hoor, met jou.” Terwijl je een klote dag hebt gehad,  vet verslapen, hete koffie laten vallen, krijsende kinderen aan je arm in de supermarkt, ruzie met je broer om niks en je sleutel in het slot is afgebroken en je direct de rekening aan de slotenmaker moet betalen terwijl je net genoeg op je bank hebt staan om de maand nog door te komen!!!
En waarom zou je dat ook allemaal vertellen. Zit iemand te wachten op jou ramp dag, klote week of helse maand verhalen? Wij denken allemaal voor een ander.
Als we daar nou eens mee zouden stoppen, dan zou het ons misschien nog verbazen hoe onze medemensen steun kunnen bieden.

Ik doe het misschien nog wel het meest van mijn gezin en zelfs van mijn familie. Denken voor een ander….Ik maak me druk over wat anderen denken. Over mij, mijn gezin, mijn vrienden en mijn familie.

Familie is  -sinds ik zelf kinderen heb mogen krijgen- veel belangrijker dan dat ik daarvoor ooit had gedacht. De verjaardagen, feestjes, bruiloften, zelfs begrafenissen, logeren bij ooms en tantes, meerijden in de nieuwe (zalmroze) auto van je grote neef, je grote nicht die je voor het eerst mee neemt naar de Marathon, de krant rijden met opa, de mislukte, maar achteraf toch enigszins leuke familieweekenden. Dit zijn allemaal herinneringen die ooit zo ver weg leken, maar nu steeds vaker naar de oppervlakte drijven.

Dat maakt je leven rijk. Liefde voor elkaar. En in elke familie of vriendenkring speelt er wel iets, zonder dat de “omgeving” daar iets van meekrijgt. Hoeft ook niet, maar zou het echt zo erg zijn als we wel zouden vertellen wat ons dwars zit?!  Ik hoop alleen dat mensen, kennissen, vrienden, familieleden elkaar waarderen voor wat ze zijn en dat als je eens een mindere dag hebt dat ook gewoon kan zeggen en je niet veroordeeld wordt.

Iemand zei tegen mij: “De verandering die je zoekt, zit altijd in jezelf,” en dat begin ik nu door te krijgen. Altijd dacht ik dat ik de held moest zijn, accepteren en loslaten, vergeven en vergeten. Maar ik kan die held niet meer zijn voor anderen. Ik heb geleerd dat ik niemand kan veranderen en ook geen situaties, hoe vaak ik het ook heb geprobeerd in het verleden.  Dus dan verander ik! Dat is iets wat ik kan. En hoe andere mensen mij dan “zien” dat is aan hun. Ik weet dat ik een gezonder leven heb als ik kies voor mezelf en mijn gezin. Perfect ben ik niet, wil ik niet zijn ook trouwens. Maar ik beloof aan mij, dat ik mezelf en de mensen naast mij zal koesteren en mezelf niet weg zal cijferen om de lieve vrede te bewaren.

Ieder mens heeft wel eens een dag, een maand een jaar waarin alles niet gaat zoals je hebt gepland. Maar de verandering begint bij jezelf. Als iedereen zou inzien dat het leven niet gaat om wat de buurvrouw vind, wat je collega gisteren heeft gegeten of hoe een voorbijganger naar je kijkt , dan is rijkdom niet ver weg en besef je dat we allemaal mensen zijn. Niemand is perfect en niemand is meer of minder waard dan een ander. Blijf dichtbij jezelf en doe wat jou gelukkig maakt en probeer het eens als iemand aan je vraagt: “Hoe is het met je?”