De reis er naartoe, is wat telt.

Met 2 auto’s volgeladen, waarvan 1 met vouwwagen erachter zij we klaar om te gaan. De zon schijnt, inentingen gehaald, paspoorten verlengt, de broodjes voor onderweg zijn gesmeerd en we zijn niks vergeten. (Dat kan ook niet, want de hele inboedel van mijn huis is verplaatst en verdeeld over 2 auto’s .)

Klaar voor vertrek. Ik bel mijn moeder om te kijken of ze er ook klaar voor is en of de kinderen er zin in hebben. Neemt thuis niet op! Dan maar mobiel….”Hoi, waar ben je?” “Wij zijn er bijna” zingt ze nog net niet. Die hebben er zin in, dan wij ook maar gaan rijden. Pris met de vouwwagen en ik erachteraan in haar dinky toy.

Ik zing mee met Jurk op de radio en het vakantie gevoel begint te komen.
T. apt nog of ik een slof sigaretten mee kan nemen als we in Luxemburg stoppen. Lolbroek!
Zon schijnt, fris briesje door het openstaande raam en nog voor 'Jurk' is afgelopen…………..zijn we er!

Pff wat een rit. Gelukkig geen file gehad.

Bij de ingang staat het ontvangstcomite ons al op te wachten. 2 mooie jongens op een fiets en een lieve moeder en een hond op…jawel de scootmobiel. Ik ga ons inchecken en we mogen naar plaats 113. In een hilarische stoet van -auto met vouwwagen en kampeerzooi, kind op fiets, nog een kind op fiets, volgeladen scootmobiel met hond en oma en dinky toy vol huisraad- rijden we naar ons plekje.

Mooi plekje op een hoek. Bomen, zon, ruimte en mensen. Heerlijk. Rust! Het opbouwen kan beginnen. (Na 2 uur denk ik: iets minder heerlijk. Wat een werk!!! Blij dat ik in Spanje vorig jaar 2 dagen later kwam en dat ding al stond.) Tot overmaat van ramp begint onze Duitse buurman -10 minuten nadat we aankwamen- zijn sateliet schotel in te stellen. Dit gaat gepaart met een hele hoge, irritante, minder prettige (Dit is de kindvriendelijke benaming voor het woord wat ik eigenlijk wilden zeggen) pieptoon, die pas stopt als er verbinding is met ????? geen idee met wat!!!!! Maar ik denk dat NASA of de CIA ons wilde irriteren. Bijna 1,5 uur heeft dat ding onafgebroken die hoge schelle toon geproduceerd. Wij ondertussen bezig met die vouwwagen en alles duurde naar mijn gevoel steeds langer en mijn lontje werd alsmaar korter.

Ondertussen hangt Levi in een stoel en is blij met de Wi-Fi code. Hij helpt hier en daar zelfs mee. Kai is Koos Konijn al aan het zoeken en spelen in de speeltuin. Ik probeer mijn frustratie niet te uiten, maar die piep is niet normaal. Ik dacht na een uur zelfs: ik ga naar huis!! Dit is geen vakantie, dit is hel! “Leuk idee Diaan! Kamperen is leuk, mensen, ontspannen, tentje bouwen, natuur, buitenleven. Heerlijk-heelijk-heelij-heli-HEL!!!!”

Na 1,5 uur ‘pieeeeeeeeeeeep’ hebben de aliens besloten die man zijn signaal terug te geven en de piep stopt! Wat een verademing!!! Mijn hoofdpijn neemt af en ik kan weer als een (redelijk) normaal mens reageren.

Om ons heen word het steeds drukker. Alleen maar Duitse kentekens. Ik voel me net die man van de tele2 reclame: “Van vakantie op een palmenstrand, naar een camping in een soort van Duitseland” Het voelt ineens als een echte vakantie.

De bak, en de tent staan, nu de luifel nog. En alle huisraad uit de auto halen. En kastjes opzetten en inruimen. (Ik heb een tik, ja meerdere, maar 1 vakantie-tik. Het leukste begin van een vakantie vind ik de kast inruimen. Al gaan we 2 dagen naar centerparcs, ik moet en zal de kleding uit de tas halen en netjes op de plank leggen.
Ja i know! Totaal maf! 
Thuis heb ik er een hekel aan, maar als je hele huisraad op een andere plek ligt is dat toch leuk. Toch!???)

T. komt aan net als we de luifel opzetten.
Hij komt mee eten en zijn eerste werkdag zit er weer op.
De kinderen zijn heerlijk buiten bezig en aan het spelen. Ja zelfs Levi!
Pris is boodschappen aan het doen in onze eigen vertrouwde Jumbo, mijn moeder kookt en we kunnen aan tafel als Pris terug komt. Hier gaat het om: mensen, tent, gezelligheid en rust! Het regent ondertussen, maar het is niet koud en het voelt lang niet zo erg als dat ik in mijn rampscenario had bedacht. En als we teruglopen in het donker vanaf het toiletgebouw, voelt het alsof we op vakantie zijn in een totaal ander land.

Het gaat dus echt niet om de bestemming,
maar om de reis er naartoe en die was………..heel kort.