Campinglife

Het gaat gemoedelijk hier, moeder en hond komen ’s morgens aan op scootmobiel. Kinderen slapen uit en gaan hun eigen weg op hun fiets, maken slijm en bakken koekjes bij de Koos Konijn Knutsel Klub. Pris haalt verse broodjes bij onze eigen Lidl, want de winkel hier neemt helaas geen voedselbonnen aan. De prijzen zijn in die winkel hier wel echt buitenlands hoog.

Het slapen hier gaat goed. De eerste nacht was alleen wat lastig. De regen klettert op het doek. Ik was kapot, op, dood en dacht binnen 2 minuten te kunnen slapen.

De regendruppels hielden me wakker, de Duitse buren spelen Yatzee op volume 188. De telefoon van Levi staat nog aan en ik hoor Enzo Knol en ander YouTube weirdo’s onder mijn bed rare dingen roepen. Onder Pris haar bed vandaan klinkt zachte meditatie-muziek van baby tv en uit Pris haar bed klinkt het alsof er 3 bomen per seconde worden omgezaagd. Ik kan niet slapen!!!! Dan maar weer eruit, telefoons, ipads en andere apparaten uitgezet. Helaas ben ik de afstandbediening van de Duitse buren kwijt en de regen kan ik ook niet dempen. Toch mijn plank weer opgekropen en uiteindelijk in slaap gevallen.

Kai gaat ’s nachts zelf in het donker naar het toiletgebouw. We hoeven niet met hem mee. “Nee hoor mam, ik ga zelf wel even, dan kunnen jullie naar bed. Mag ik wel een paraplu en een lampje mee?” Vol trots komt hij terug en kruipt zijn tent weer in.

Toen we wakker werden, kwamen we erachter dat de regen die nacht ook wilde schuilen in onze tent. Pris haar kleding stond in een tas op de grond. Alles, maar ook echt alles was nat. Levi zijn schoenen moesten we leeg gieten en ik was allang blij dat mijn handdoeken in een plastic opbergbak zaten. Het water was buiten de tent opgehoopt in een kuil en kon zo tussen het grondzeil en tenttapijt komen. Gelukkig geen raftende buren op een luchtbed, maar wel drijvende BH’s en verzopen Nikes. Toch wel blij met mijn vakantie-tik-camping-kastjes. 

Ondanks de regenbuien is het gevoel hier gewoon fijn, niks moet, alles kan en mensen kijken en begroeten is leuk als je zo lekker buiten zit. Denk alleen dat mijn moeder niet lang meer welkom is. Zit ze dan met haar dopjes in haar oren, de slimste mens te kijken op haar ipad. En ze geeft af en toe antwoord op de vragen. Nadeel van die dopjes is dat je jezelf niet hoort. Er loopt een man op zijn dooie gemak langs de tent en op dat moment schreeuwt ze over de camping “ALCOHOLIST!” De man kijkt verschrikt op en mijn moeder heeft niet door wat er gebeurd. Pris en T. dubbel van het lachen. En zij is zich van geen kwaad bewust.

Ach Karma ligt om de hoek, want de volgende dag heeft ze er een soort van geadopteerde kleinzoon bij die gek is op de hond, heel veel vragen stelt en meer kletst dan Kai en Levi bij elkaar. Hij is niet uit onze tent weg te slaan. Hij komt weer langs, net op het moment dat Pris en ik weggaan met de auto, moeten we haar redden??? Sorry mam, maar dat krijg je als je onschuldige mannen uitmaakt voor alcoholist.

Afgelopen nacht sliep iedereen, (behalve ik) snel. Dit keer geen youtubers onder mijn bed vandaan gehoord, alleen Kai die er weer uit ging om te plassen. Ben ik bijna in slaap, schrik ik op. De hele wagen schud en het eerst wat ik denk is “shit, als die planken (waar we op liggen) het begeven zijn de kinderen dood.” (Die liggen er namelijk onder) Oké heel overdreven misschien, maar hè, ik denk in rampscenario’s weet je nog! Terwijl ik me niet durf te bewegen en die vreselijke gedachten door mijn hoofd gaat, hoor ik in een buitenlandse taal allerlei scheldwoorden. Achter de vouwwagen ligt onze imperial met uitstekende pootjes. Blijkbaar wilde onze buurman tussen onze wagen en hun caravan door en stoot zijn scheen tegen de imperial. Daardoor stoot waarschijnlijk de imperial tegen de wagenbak en veroorzaakt zo de beving die ik voelde. “STERF!!! EIKEL! ” schreeuwde ik in gedachte. Misschien was hij telepatisch, want vanmorgen was hij samen met zijn caravan vertrokken.

Maar verder hebben we het leuk samen, we doen niet veel, maar genieten. Ideale vakantie dus. Levi en Kai tekenen heel veel en we genieten van het buiten zijn. We kletsen over van alles, van orgaandonatie, de dood en reïncarnatie tot aan Duitse taal en Peppa Big. Tja dat heb je als je met kinderen aan tafel zit.

De zon zet net niet echt door, maar het is niet koud. De douches zijn te doen en de wc’ s hebben toiletpapier, dus je hoeft niet met je rol onder je arm over de camping. Behalve Kai. Hij ging op de eerste dag ‘even’ naar de wc. Wij zaten in gesprek en na een kwartier was hij nog niet terug. Pris ging maar even kijken. Na 5 minuten kwam ze terug, met Kai. Tranen in zijn ogen, gezicht rood van het huilen en het zweet stond in zij nek. Na de boodschap kwam hij erachter dat het wc papier op was en hij wist niet wat hij moest doen. Dan maar huilen tot er iemand kwam. Gelukkig was Pris zijn reddende engel. Arme Kai, maar hè, thats campinglife.

We staan hier nog tot vrijdagochtend en dan begint de lange rit naar huis. tot die tijd vermaken we ons wel.