Zon, zee en zand…overal zand

Gisteren hadden we “open tent dag”. Veel visite en aanloop. 13 man in totaal. Niemand heeft geboden, dus we houden hem maar.

Na een kort nachtje, met heel veel harde wind en mijn gebruikelijke rampscenario gedachtes, kwam de broodbrengservice van oma vanmorgen op de scootmobiel ons “wekken”.

Als onze ogen eenmaal open zijn is “mensen kijken” leuk en zo hebben we naampjes voor sommige mensen. We hebben in de aanbieding: De -net niet kampeerders- (deze zetten hun ĺuifel met 2 stokjes en 1 scheerlijntje vast) waarop mijn moeder nog zegt, ga ze even helpen dan! Haha nee waarom. Ik wacht nu op harde wind of regen dan heb ik weer wat om over te schrijven als hun luifel het begeeft. De -action- kampeerder- (deze hebben lekkage gehad en vervolgens al het bouwzeil uit de action opgekocht en over de tent geknoopt.) Oh en we hebben een stelletje lopen dat bij de caravan niet aan elkaar mag zitten dus doen ze het zodra ze daarvan weglopen en die heten Plak en Band, Duck en Tape, Bison en Kit, Klit en Band, Tesa en Strip oh of Seconde en Lijm. Zelfs Levi doet nu mee. Slecht voorbeeld, i know.

Verder komen de wespen nu steeds vaker langs en Pris heeft, zo nu blijkt, op karate gezeten. Echt hoor de karate KID is er niks bij en dan ook het geluid wat eruit komt terwijl ze rent, slaat en trapt tegelijk: ooooh ieeeeee, graaaaaaa, tssss, brrrrr gevolgd door WEGGGG!!!!! Levi heeft een andere variatie en dat is het wepsen alarm. WEPS!! WEPS!! WEPS!!! Terwijl flapperend met zijn armen rond de vouwwagen rent.

Op de wc zat trouwens een “fladdertje” (mijn benaming voor motten) op de muur. Sorry, maar op de camping zit ik al niet fijn op de wc en dan al helemaal niet als er een vlinder uit de hel naar me loert. (Je snapt dat ik die beesten dus echt niet prettig vind) Anniehoew: ik praat dan dus tegen dat beest. “Lief fladdertje blijf daar maar zitten. Niet gaan vliegen!” Hoor ik ineens gegiegel naast me uit het toilet komen. Pris ligt in een deuk. Gelukkig geen andere mensen zo te horen. “FLUP! Waar is die fladder!!!!” Totale paniek en zweet breekt me uit. Het enige wat ik kan doen is blazen en puffen in de hoop dat ik hem wegblaas en uit mijn buurt hou. Ik hoor Pris alleen nog maar harder lachen. Ondertussen breek ik haast mijn benen om dat hokje uit te komen. Echt om te gieren, zo leuk! 

Vandaag verder een rustig dagje. Oma had beloofd dat als het zonnig bleef we naar het strand zouden gaan met de boys en de hond. Dat bleef het, dus tas mee, schep mee en gaan! Het waait een beetje op de camping maar dat mag de pret niet drukken. Over de camping, via de speciale stranduitgang van het park zo de duinen in het stand op. De kinderen zien het water en rennen erop af. Wij gaan zitten bij het eerste watertje. Nog geen 3 minuten en we vragen ons af waarom dit ook alweer leuk was. Windkracht 98 en het zand en de schelpen denderen tegen ons gezicht. Als je je hoofd draait en je tanden laat zien heb je het zelfde gebit als Gerard Joling, maar dan zonder glazuur. De kinderen liggen in het water en hebben er geen last van. Maar het doet gewoon pijn aan ons hele lijf. We redden het nog om 35 minuten te blijven zitten, maar dan is het leuk geweest. Naast mijn moeder haar been is gewoon een nieuwe Duin ontstaan …..Terug naar de tent!

Nog even relaxen in de zon met een matig windje, terwijl het zand nog kriebelt op plaatsen waar het niet hoort en we nog nakauwen op het heerlijke strand van de zandmotor.

Ondertussen terwijl ik dit schrijf loopt er een nieuw naampje langs. “De Klompeerder.” In zijn haltershirt en zo gespierd als een spijker, met mega korte broek en hoog opgetrokken witte sokken met aan zijn voeten: jawel klompen!

I love the camping