Corona vakantie

Alles is anders, maar toch enigsinds vertrouwd. Alles op mijn manier dit keer, maar met een lach en met een traan. Alles ingepakt, de boys hebben er zin in. Grote glimlach op hun gezicht. We gaan naar de camping. Whoehoe!! We kijken naar buiten: iets minder "whoehoe!" Ze helpen zo lief met spullen naar de auto brengen, fietsen weg te zetten en alles in de auto te laden. Ondertussen zijn we allemaal drijfnat en zien we eruit alsof we mee hebben gedaan aan ter land, ter zee en in de lucht.

De jongens rijden met tante en oma mee en Pris en ik koppelen de vouwwagen aan de auto. Lekker muziekje aan en op naarrrrrrrr.....het tankstation. Bandenspanning nog even op pijl brengen en tanken. Tuurlijk begint het nog harder te plensen en is zelfs ons ondergoed nu nat. Maar heej, morgen schijnt de zon. Hopelijk.  We bellen oma..."waar zitten jullie en hoe gaat het met de kids?" "Ja lekker" horen we "en wij zitten bij Reeuwijk, jullie?"       "Uhhh Ockenburgstraat..."

Ondertussen stopt het met regenen zodra we Den Haag uitrijden en we zien het zonnetje. We drogen ook zelf weer een beetje op. Top 40 lijst jaren 90 aan en keihard meezingen. Oké oké het is geen Spanje, maar er even eruit en de jongens laten genieten is het doel! Voorthuizen here we come!

JAMMER JOH!
Auto schokte ineens een beetje na een uurtje onderweg, maar was op te lossen tijdens het rijden. Tot we op de A1 bij hectometerpaaltje 49.9 de auto inclusief vouwwagen stil moesten zetten.

En het ergste was nog....er was geen vluchtstrook!!! De auto haperde en hobbelde, schokte en trilde steeds harder en harder, terwijl er 2 lampjes gingen knipperen op het dashboard en piepende waarschuwing tonen uit de auto kwamen.

Ik ben echt een f*cking held op sokken als zoiets gebeurd, dus terwijl dit aan de gang was en Pris een veilige plek zocht om hem aan de kant te zetten, zat ik als een half tamme gek in het boekje van de auto te bladeren naar storingen, lampjes en signalen.  Niet dat ik iets kon vinden, aangezien er 14000 vrachtwagens langs ons scheurde en er geen mogelijkheid leek om de auto te parkeren zonder dood te gaan.  Ineens voelde ik de auto afremmen en stonden we abrupt stil. Plek gevonden!! Whoehoe! Niet dat we veilig stonden, want we stonden op een inham naast de spitsstrook en het was mega druk!

Hesje aan, gevarendriehoek neergezet en ANWB gebeld van achter de vangrails.
Zegt die vrouw aan de lijn: "In geen geval de snelweg proberen over te steken!"  Serieus?!

Maar dat terzijde, applaus voor de ANWB en Rijkswaterstaat. Ik hing op en binnen 6 minuten waren ze er. 3 man sterk! Spitsstrook werd afgesloten en de berger sleepte ons naar een benzine pomp 150 meter verder.

Fijn, even plassen, koffie en het slechte nieuws. De auto moest mee, injectie spuitje stuk en iets met een vonkje en onderdeeltje in Naarden en iets met dat het onderdeel geld koste. Ach die man dacht waarschijnlijk: "Vrouwen, ik hou het bij steekwoorden." Oké neem maar mee dan. Oma gebeld, boys zaten al aan de patat op de camping en waren veilig en blij dat ze niet bij ons in de auto zaten.  Tante geregeld, die heeft een trekhaak dus die kwam ons en de vouwwagen ophalen.

Sta je dan, op een parkeerplaats zonder auto maar met een vouwwagen.
Mensen keken serieus alsof ze dachten dat er misschien wel een electro motortje onder zat.  "Nee mensen, we kregen er peddels bij en zetten ons daarmee af."

Eind goed al goed, opgehaald 20 minuten verderop vouwwagen neergezet op een gezellige plek op de camping en de auto was 3 uur later gemaakt. Iets wat met de cilinders te maken had...en het onderdeel koste inderdaad wel iets , dus hij sprak niet helemaal abracadabra...maar we zijn gelukkig gezond.

Kinderen vermaakte zich nu al prima, zwembad, speeltuin en weinig Wi-Fi en bereik. Dus ze moeten wel.  Elkaar ingraven is nu favoriet.

Vouwwagen staat stabiel en stevig, mede dankzij 2 leuke aardige buurmannen en lieve familie. Maar door alle chaos vandaag is daar ook alles mee gezegd. En dat kan mijn brein nu niet zo goed verwerken!

Ik moet ook weer even wennen aan mijn superdeluxe plank...uhhh bed.

De kinderen liggen al lang op 1 oor en roepen af en toe iets in hun slaap waar ik me helemaal dood van schrik!!  (waarschijnlijk de rest van de camping ook) Oma snurkt al lekker en de rest is veilig weer naar huis.

Make every day count. Sweet dreams.